Masal Bitti, Siyaset Başladı

Pamuk Prenses bir masal değildir; bugün sokakta yürüyen yurttaştır, “hakkım” diyen her bireydir.
Kötü Kraliçe egodur; koltuğunu kutsallaştıran, “bensiz bu ülke çöker” diyen her siyasetçidir.
Aynaya her gün bakıp “benden değerlisi yok” diyen o ses, iktidarın doymak bilmez benliğidir.

Pamuk Prenses, toplumun içindeki saf yan—adalet duygusu, ortak iyilik, temiz vicdandır.
Ama ego, o saf yanı zehirlemek ister:

Popülizmle elmayı parlatır,

Kutuplaştırmayla kokusunu cazip kılar,

Yalan haberle tadını şekerlendirir.

Bir kez ısırıldığında toplum uykuya dalar:
Eleştiri susar, gazeteler sessizleşir, yargı cübbesini çıkarır.
Ve biz, bazen kendi içimizdeki Pamuk Prenses’i uyutan o Kraliçe’ye, alkışlarımızla hizmet ederiz.

Bu masal aslında bir uyarı afişidir:
Kurtarıcı prens dışarıdan gelmeyecek;
Ne “üst akıl”, ne “tek adam”, ne de “sihirli koalisyon” bizi uyandıracak.

Uyanış, sandığa yansıyan iradede;
Özgürlük, aynanın karşısına rakibi değil, “ben nerede hata yaptım?” diyen kendimizi koyduğumuzda başlar.

Unutma:
Bu ülkede iki “ben” varsa—biri gerçek yurttaş, diğeri şişirilmiş ego—ikincisi sahtedir.
Ve o sahte “ben”i susturmak, demokrasiye inananların ortak görevidir.